هنر
فاطمه متصدعی؛ فتح الله زارع خلیلی
چکیده
با افزایش آگاهی عمومی دربارۀ مسائل جنسیتی و تلاش برای اعطای جایگاه برابر به زنان، تبعیض مثبت در سینما، بهخصوص در مراسم اسکار در مقام بزرگترین رویداد سینمایی جهان، بهعنوان راهکاری برای توجه مضاعف به زنان و مسائلشان مطرح میشود. این امر موجب شده فیلمهایی با موضوع زنان در سالهای اخیر، در بخشهای مختلف اسکار، حضوری گسترده داشته ...
بیشتر
با افزایش آگاهی عمومی دربارۀ مسائل جنسیتی و تلاش برای اعطای جایگاه برابر به زنان، تبعیض مثبت در سینما، بهخصوص در مراسم اسکار در مقام بزرگترین رویداد سینمایی جهان، بهعنوان راهکاری برای توجه مضاعف به زنان و مسائلشان مطرح میشود. این امر موجب شده فیلمهایی با موضوع زنان در سالهای اخیر، در بخشهای مختلف اسکار، حضوری گسترده داشته باشند. این پژوهش به دنبال پاسخ به این پرسش است که موضوع زن در این فیلمها، فرصتی برای ثبت حضور زنان در سینما است یا اینکه پوششی است بر بازتولید هژمونی مردسالار. نظریۀ فمینیستی فیلم، سینما را یک فناوری جنسیت میداند که میتواند با کلیشههای جنسیتی مقابله کند یا آنها را درونی سازد. طبق این نظریه باید از سطح محتوای ظاهری فیلمها گذشت و به تحلیل «شخصیتپردازی»، «ساختار بصری و صوتی» و «ساختار روایی» فیلمها پرداخت. برای پاسخ به سؤال این پژوهش، چهار فیلم با موضوع زنان (بلوند، حرفهای زنانه، بیچارگان و آناتومی یک سقوط) از مراسم اسکار در سالهای ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ که نزدیک به زمان انجام این پژوهشاند (۲۰۲۴) انتخاب و سپس برحسب سه شاخصۀ مطرح در نظریۀ فمینیستی فیلم، تحلیل شدند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که علیرغم پیشرفت در حوزۀ آگاهی جنسیتی در سالهای اخیر، در کنار فیلمهایی که به دنبال ثبت حضور زنان بهعنوان یک سوژۀ اجتماعی هستند، فیلمهایی نیز حضور دارند که از طریق عملکردهای نهان در ساختار خود، هژمونی مردسالار را درونی میسازند و این عمل را زیر سطح محتوای ظاهری خود که نقد فرهنگ جنسیتی است، پنهان میکنند.
