دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در فرهنگ و هنر2538-310818220260701Reading the concept of "subaltern" in the design of the smart mask "Can the subaltern speak" by Behnaz Farhi« خوانش مفهوم «فرودست» در طراحی نقاب هوشمند «آیا فرودست میتواند سخن بگوید»از بهناز فرهی16518910776110.22059/jwica.2023.361796.1939FAفاطمهمرسلی توحیدیاستادیار گروه چندرسانهای دانشکده هنر و معماری. دانشگاه خوارزمی0000-0002-6946-1556Journal Article20230716Gayatri Chakravorty Spivak, theoretician of postcolonial feminism, by borrowing the term "subaltern" from the tradition of Marxist studies, explained this critical concept in describing women as a subordinate and marginal other, within the framework of postcolonial theory. " Can the subaltern speak " is the title of the smart interactive masks project, designed by Behnaz Farhi, an architect and designer of smart clothes of Iranian origin, whose implementation was inspired by the masks of Bandari women in southern Iran. In this project, two smart masks that receive the danger from the power subject by the sensors and LEDs installed on it, begin to develop their individual language to communicate with each other and produce through rapid blinks. By the actoators, the artificial intelligence starts to produce Morse code. By creating a specific language for communication, the flashing masks project allows the subordinate subject to resist patriarchal hegemony and is designed with the aim of expanding the field of critical design on the body of modern and smart technologies. Smart clothes or wearable technologies, with the ability to receive and record the feelings and experiences of the user, interact with the environment and people and benefit from a wide range of technological capabilities, have created wide semantic and communication capacities in the field of expressing and projecting philosophical and critical concepts.<br />Using the descriptive-analytical method, the current research aims to study the cultural concept of subaltern and its interwoven relationships with power relations by referring to the wide capacities of smart interactive wearables in the field of expression and development of critical concepts. The findings of the research indicate that resistance, as a permanent correlate of the institution of power, in the intelligent guise of "Can the subaltern speak" through the development of individual language and the production of Morse code by artificial intelligence, leads to limiting the subject's dominance; As far as possible, this de-subjective and centripetal action can be interpreted in the form of the possibility of "positive forms of resistance" from the subaltern.گایاتری چاکراورتی اسپیواک، نظریهپرداز فمنیسم پسااستعماری، با وام گرفتن اصطلاح «فرودست» از سنت مطالعات مارکسیستی، این مفهوم انتقادی را در توصیف زنان، به مثابه دیگریِ فرودست و در حاشیه، در چهارچوب نظریه پسااستعماری تبیین کرد. «آیا فرودست میتواند سخن بگوید»، عنوان پروژه نقابهای تعاملیِ هوشمند، طراحی شده توسط بهناز فرهی، معمار و طراح لباس هوشمندِ ایرانیالاصل است که اجرای آن با الهام از نقابهای زنان بندری جنوب ایران، صورت گرفته است. پروژه نقابهای چشمک زن با ایجاد زبان اختصاصی برای ارتباط، به سوژه فرودست امکان مقاومت در برابر هژمونی مردسالار میدهد و با هدف گسترش حوزه طراحی انتقادی بر پیکره فناوریهای نوین و هوشمند، طراحی شده است. <br />پژوهش حاضر با بهرهگیری از روش توصیفی-تحلیلی، بر آن است تا با اشاره به ظرفیتهای گسترده پوشیدنیهای تعاملی هوشمند در حوزه بیانگری و بسط مفاهیم انتقادی، به خوانش مفهوم فرهنگی سوبالترن و روابط در هم تنیده آن با مناسبات قدرت، بپردازد. یافتههای پژوهش حاکی از آن است، مقاومت، به مثابه همبسته دائمی نهاد قدرت، درنقاب هوشمند «آیا فرودست می تواند سخن بگوید» ازطریق توسعه زبان فردی و تولید کد مورس توسط هوش مصنوعی، به محدود کردن سلطه سوژه میانجامد؛ تا جایی که میتوان این کنش سوژهزدا و مرکزگریز را در شکل امکان «اشکال ایجابی مقاومت» از سوی دیگری فرودست، تفسیر کرد.https://jwica.ut.ac.ir/article_107761_5401533c36e904fd39a935d6ce6c3561.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در فرهنگ و هنر2538-310818220260622Examining the elements and effective characteristics of Iranian women's sportswear from the 1996-2020 Olympics using the functionalism theoryبررسی عناصر و شاخصههای موثردر طراحی پوشاک ورزشی زنان ایرانی از المپیک 1996 تا 2020 با استفاده از نظریه کارکردگرایی19121210776210.22059/jwica.2026.375758.2044FAفرشتهبدرخانیدانشجو کارشناسی ارشد مطالعات عالی هنر دانشگاه کاشان، ایران، کاشان0009-0008-6380-9743امیرحسینچیت سازیاندانشیار مطالعات عالی هنر، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران0000-0002-5508-1448صدیقهنایفیدکتری پژوهش هنر دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-2337-7671Journal Article20240612The importance of clothing in sports activities and programs cannot be ignored. This article attempts to examine the formal attire of Iranian women during seven periods of participation in the Summer Olympics after the Islamic Revolution in Iran, using the descriptive-analytical method and library sources. The clothing used by Iranian female Olympians was analyzed using pictures from reputable domestic and foreign websites, and evaluated based on the functionalism theory, which explains the relationship between humans and their environment. The data, which are 62 images of Iranian Olympic women's clothes, have been purposefully selected and the content analysis is qualitative. Answering questions about the influential factors in the design and production of this type of clothing in terms of functionality, as well as identifying the aesthetic dimension in terms of color and clothing decorations are also among the goals of this research. The results showed that factors such as religion, type of sport, culture, and geographical conditions have had a technical and artistic impact on the design of these clothes. Among the other findings in this research is the existence of a superficial view in the aesthetic dimension and the absence of Iranian-Islamic cultural signs in the decoration of clothes and as a result the lack of coherence in the design of clothes.اهمیت لباس در اجرای فعالیتها و برنامههای ورزشی بر کسی پوشیده نیست، در این مقاله کوشش شدهاست تا لباسهای رسمی زنان در هفت دورة حضور مسابقات المپیک تابستانی پس از انقلاب اسلامی ایران بررسی شود. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی_تحلیلی با استفاده از منابع کتابخانهای سعی در تحلیل لباسهای زنان المپیکی ایران با استفاده از عکسهای سایتهای معتبر داخلی و خارجی داشته و باتوجه به نظریه کارکردگرایی در مورد تبیین ارتباط انسان با محیط خود به ارزیابی این لباسها پرداختهاست. دادهها که تعداد 62 تصویر لباس زنان المپیکی ایران بوده، به صورت هدفمند انتخاب شدهاند و تحلیل محتوا نیز از نوع کیفی است. پاسخگویی به سؤالاتی در خصوص عوامل زمینهای تأثیرگذار بر طراحی و تولید این نوع از پوشاک به لحاظ کارکردگرایی و همچنین شناسایی بُعد زیباییشناختی از لحاظ رنگ و تزیینات البسه نیز از اهداف این پژوهش میباشند. نتایج نشان داد که عوامل فرهنگ، دین، نوع ورزش و شرایط جغرافیایی بر طراحی این لباسها از لحاظ فنی و هنری تأثیرگذار بودهاست و تغییرات شکل گرفته در طراحی این لباسها بهصورت تدریجی پدیدار شده است.. از دیگر یافتهها در این پژوهش وجود دید سطحی در بعد زیباییشناسی و نبود نشانههای فرهنگی ایرانی_اسلامی در تزیینات لباسها و فقدان انسجام در طراحی لباسها است.https://jwica.ut.ac.ir/article_107762_40cc0de5d409e3c6634082a160677de8.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در فرهنگ و هنر2538-310818220260701Legal Analysis of Pornography on Instagram with an Emphasis on Genderتحلیل حقوقی هرزه نگاری در اینستاگرام با تأکید بر جنسیت21323410776310.22059/jwica.2026.382646.2088FAالهامشریعتیاستادیار گروه حقوق دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی دانشگاه الزهرا تهران ایران0000-0003-0658-7052طلعت ساداتکمالیگروه مطالعات زنان و خانواده، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران0009-0009-4098-6939طلیعه ساداتکمالیگروه زبان انگلیسی و زبان شناسی. دانشکده ادبیات، علوم انسانی و اجتماعی. دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات. تهران. ایران0009-0009-4098-6939الههمرندیدانشیار گروه حقوق. دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی. دانشگاه الزهرا. تهران. ایران0000-0002-0083-8511Journal Article20241002Currently, the virtual space is a new platform that has facilitated many things in such a way that in some cases the use of the facilities of this space for interpersonal and group communication is inevitable and has caused continuous interactions with this tool. Just as living in the real world is subject to regulations, presence in the virtual arena also creates rights and duties. Women, as a part of the society, are the users or the audience of data in the cyberspace, and sometimes they play the role of criminals or victims due to the preparation, production and publication of content that violates public modesty and good morals. This research tries to investigate pornography on Instagram with a gender analysis. The findings show that the content of Iranian and Persian pornography is easily available to the users of this platform. Analyzing the visual and textual content of the published posts and examining the comments of users, it is found that the customary encounter with wrong behavior has taken place, but it seems that the legal treatment and punishment of the perpetrators have not been sufficiently reflected and the necessary deterrence has not been created in this context. Therefore, it is necessary to guarantee a stronger enforcement in criminalization and punishment.امروزه فضای مجازی بستر جدیدی برای تسهیل بسیاری از امور است به گونهای که حتی در مواردی استفاده از امکانات این فضا لامحاله شناخته میشود. همانگونه که زندگی اجتماعی تابع مقرراتی است، حضور در عرصه مجازی نیز حقوق و تکالیفی ایجاد میکند. زنان به عنوان بخشی از افراد جامعه، بنا به ضرورت کاربر و یا مخاطب دادههای فضای سایبر قرار گرفته و گاهی به دلیل تهیه، تولید و انتشار محتوای خلاف عفت عمومی و مغایر با اخلاق حسنه نقش بزهکار و یا بزهدیده را بر دوش میکنند. این پژوهش با تحلیلی مبتنی بر جنسیت کوشیده است هرزهنگاری را در رسانه اجتماعی اینستاگرام بررسی نماید. یافتهها نشان میدهد محتوای هرزهنگاری ایرانی و فارسی به سهولت در اختیار کاربران این بستر قرار میگیرد. با تحلیل محتوای تصویری و متنی پستهای منتشرشده و همچنین اظهارنظر کاربران دریافته میشود که گاهی مخاطبان نسبت به محتواهای نادرست و خلاف عفت واکنش عرفی نظیر سرزنش و یا عدم تأیید را نشان میدهند اما به نظر میرسد چنانکه باید و شاید برخورد قانونی و مجازات مرتکبین انعکاس کافی نداشته و بازدارندگی لازم را در این بستر ایجاد نکرده است لذا تدوین و یا تقویت ضمانت اجراهای قویتری در جرمانگاری و اجرای مجازات در خصوص آن ضرورت دارد.https://jwica.ut.ac.ir/article_107763_f548d6a350352af0ccea1cb2633aa1d9.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در فرهنگ و هنر2538-310818220260701Rethinking identity in the light of spiritual purpose: Phenomenology of Female Students' Lived Experiences in Jihadi Campsبازاندیشی هویت در پرتو هدف معنوی؛ پدیدار شناسی تجربه زیسته دختران دانشجو از اردوهای جهادی23525810776410.22059/jwica.2024.383264.2091FAسیده فاطمهنعمتیدانشجوی دکتری دانشگاه تهران0000-0002-4736-6136حمیدپارسانیادانشیار گروه جامعهشناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، تهران، ایران0000-0002-2424-2931یونسنوربخشدانشیار گروه جامعهشناسی دانشگاه تهران، تهران، جمهوری اسلامی ایران0000-0001-9523-806XJournal Article20241014Two decades have passed since the initiation of student jihadi camps, and the growing enthusiasm for these camps is evident in the increased participation. The significance of these camps as platforms for lived experiences that necessitate sociological study is underscored by the voluntary nature, lack of special rewards, challenging conditions in underprivileged areas, the disparity between the services provided by jihadi groups and the knowledge students acquire in universities, and the students’ eagerness for this experience. The objective of this paper is to investigate the lived experiences of female students who have participated in extremist camps. 21 students were interviewed using a qualitative approach that included semi-structured interviews and accessible sampling. The main reasons for participation were the desire for a novel experience, group living, and interaction with a distinct culture. The fusion of collectivity and detachment from it, the reevaluation of individual and collective identities, the detachment from academic status, and the transition from accumulated experience to real-time decision-making are among the most significant findings. In addition, participants had the opportunity to engage with a new local context and comprehend regional norms, as well as experience a meaningful integration of work and leisure toward spiritual objectives. Additionally, participants encountered a separation from their class-based identities, which enabled them to rediscover themselves within a new social network. Most interviewees highlighted that the shift in identity patterns and the creation of new grounds for self-discovery, centered around spiritual goals, were the most significant outcomes of their jihadi camp experience.دو دهه از شروع اردوهای جهادی دانشجویی می گذرد و به مرور زمان اشتیاق برگزاری این اردوها با توجه به آمار افزایش یافته است. داوطلبانه بودن، عدم وجود امتیازات ویژه برای شرکت کنندگان، شرایط نامناسب مناطق محروم، تفاوت خدمات ارائه شده گروههای جهادی با آنچه دانشجویان در دانشگاه آموخته اند و اشتیاق دانشجویان به این تجربه، نشان می دهد که اردوهای جهادی به عنوان بستری مهم در ایجاد تجربه زیسته نیازمند مطالعات اجتماعی است. هدف این مقاله، مطالعه تجربه زیسته دختران دانشجویی است که در اردوهای جهادی شرکت کرده اند. با رویکرد کیفی و ابزار مصاحبه نیمه ساختار یافته و نمونه در دسترس، با 21 دانشجوی شرکت کننده در اردوهای جهادی مصاحبه شد. مطابق نتایج، علاقه به تجربه بستری جدید، زندگی گروهی، ارتباط با مردم و فرهنگ متفاوت جزو مهمترین دلایل بود. در بخش دستاورها، تلفیق جمع بودگی و گسست از جمع، بازاندیشی هویت فردی و جمعی، انقطاع از جایگاه علمی، گسست تجربه انباشته و تجربه در لحظه، معنایابی جمع فراغت و اشتغال در زندگی معطوف به هدف معنوی، فهم از عرف منطقه ای و نزدیکی با بوم متفاوت و انقطاع از الگوهای مبتنی بر فاصله طبقاتی و بازیابی خود در شبکه جدید مقولات اصلی محسوب می شود. همچنین اکثر مصاحبه شوندگان تغییر الگوی هویتی و ایجاد زمینه جدیدی از کشف خود در اردوهای جهادی با محوریت هدف معنوی را مهمترین نتیجه این تجربه عنوان کردند.https://jwica.ut.ac.ir/article_107764_e463317783a4fe082163897ba39dc731.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در فرهنگ و هنر2538-310818220260701Feminist Components in Award-Winning Films by Three Generations of Iranian Female Filmmakers at International Film Festivalsمؤلفههای فمینیسم در فیلمهای برگزیدۀ جشنوارههای بینالمللی سه نسل از فیلمسازان زن ایرانی25928110776510.22059/jwica.2026.385321.2103FAسید جوادظفرمنددانشکده هنر و معماری، دانشگاه شیراز0000-0002-6143-1205- فاطمهمتصدعیگروه پژوهش هنر، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه شیراز0009-0000-1347-9725Journal Article20241113This research delineates the components of feminism in films by three generations of selected Iranian female filmmakers featured in international festivals. Its objective is a comparative examination of the evolution of these components across three decades (1990s-2010s) and identifying shifts in the approaches of three generations of Iranian female filmmakers towards gender issues. Despite the prominent presence of women in post-revolution Iranian cinema, systematic studies on the manifestation of feminist discourse in their works, especially those representing Iranian women's cinema at international festivals, are lacking. Addressing this gap, the study investigates the evolutionary trajectory of feminist components across three generations of female filmmakers and their interaction with Iran's social conditions. The findings reveal that Banietemad (1990s) aligns with radical feminism and the Second Wave. Milani (2000s) exhibits tendencies towards radical, liberal, and socialist feminism, yet radical feminism and the Second Wave remain dominant in her works. Panahi (2010s), while emphasizing radical feminism and the Second Wave, reverts to liberal feminism and the First Wave. Quantitatively, data confirms that over 90% of themes in the selected corpus belong to the First and Second Waves, with Third Wave components nearing zero representation. Consequently, the results indicate a discursive stagnation in Iranian women's cinema, demonstrating that despite its critical potential, this cinema is trapped in a repetitive cycle of unresolved demands.این پژوهش به تبیین مؤلفههای فمینیسم در فیلمهای سه نسل از فیلمسازان زن ایرانی برگزیده در جشنوارههای بینالمللی میپردازد. هدف، بررسی تطبیقی تحول این مؤلفهها طی سه دهه (۱۳۷۰-۱۳۹۰) و شناخت تحولات رویکردهای سه نسل از فیلمسازان زن ایرانی به مسائل جنسیتی است. باوجود حضور برجستۀ زنان در سینمای پس از انقلاب ایران، مطالعات نظاممند دربارۀ تجلی گفتمان فمینیسم در آثارشان، بهویژه آثاری که در جشنوارههای بینالمللی به نمایندگی از سینمای زنان ایران حضور داشتهاند، انجام نشده است. این پژوهش با تمرکز بر شکاف موجود، به بررسی سیر تحول مؤلفههای فمینیستی در سه نسل فیلمسازان زن و تعامل آن با شرایط اجتماعی ایران میپردازد. یافتههای پژوهش نشان میدهند که بنیاعتماد (دهه ۷۰) با فمینیسم رادیکال و موج دوم همراستاست. میلانی (دهه ۸۰) به فمینیسم رادیکال، لیبرال و سوسیالیستی گرایش دارد، اما گرایش به فمینیسم رادیکال و موج دوم، در آثار او نیز، غالب است. پناهنده (دهه ۹۰) ضمن تأکید بر فمینیسم رادیکال و موج دوم فمینیسم، به فمینیسم لیبرال و موج اول فمینیسم رجعت میکند. از منظر کمّی، دادهها تأیید میکنند که بیش از ۹۰٪ مضامین در کل آثار منتخب، متعلق به موجهای اول و دوم هستند و مؤلفههای موج سوم سهمی نزدیک به صفر دارند. بدین ترتیب، نتایج پژوهش بیانگر ایستایی گفتمانی در سینمای زنان ایران، و نشاندهندة آن است که این سینما علیرغم ظرفیتهای انتقادی، در یک چرخۀ تکراریِ مطالبات حلنشده، گرفتار آمده است.https://jwica.ut.ac.ir/article_107765_77e79fc21d95cbc6986c0562999ebc02.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در فرهنگ و هنر2538-310818220260701Phenomenology of Estrangement in Goli Taraghi’s stories (cases of study: the incident, two worlds, and scattered memories)پدیدارشناسی غربت در داستانهای گلی ترقی ( موارد مطالعه : اتفاق، دو دنیا و خاطرههای پراکنده)28329910776610.22059/jwica.2025.386414.2119FAعلیافضلیدانشیار گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده ادبیات، دانشگاه تهران، تهران، ایران.0000-0002-1261-6780زهرهنورائی نیااستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی،
واحد یادگار امام خمینی (ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران0000-0001-8983-3751Journal Article20241218This research explains the estrangement in the stories of Goli Taraghi and uses a qualitative method based on phenomenology. Phenomenology is an experiential method that can present our perceptual aspects about a whole or an object and lead us to a transcendent perception of it. In the belief of phenomenologists, knowledge of the identity of objects is realized through various direct, indirect, historical, and anticipatory levels of experience. Therefore, the necessity of estrangement as a human trait has been considered in the stories of Taraghi. Estrangement in the stories of Taraghi is an empirical-historical and cosmological process that is experienced by different people and in various forms. This research has tried to reread the stories of The Incident, Two Worlds, and scattered memories from a phenomenological point of view. The findings of the research show that the experiences of estrangement in the works of Taraghi are manifested in various images such as uncertainty of the future, cultural and linguistic incompatibility, isolation, escape, confrontation, otherness, nostalgia, and lack of intimacy with the environment. The results of the research show that the various profiles of estrangement in Taraghi’s stories are the result of the different perceptual experiences of the people in his stories from this concept and the result of four different experimental levels, which ultimately paints a general picture of the identity of estrangement in Taraghi’s view and a broader sense from the point of view of the immigrant.این تحقیق با هدف تبیین مفهوم غربت در داستانهایی از گلی ترقی و به روش کیفی مبتنی بر پدیدارشناسی انجام گردیده است؛ پدیدارشناسی روشی تجربهمند است که میتواند وجوه ادراکی ما را درباره یک کلی یا عین حاضر کرده و ما را به ادراکی فرارونده از آن برساند. در باور پدیدارشناسان شناخت اینهمانی اشیاء از طریق سطوح تجربی گوناگون مستقیم، غیرمستقیم ، تاریخی و پیشنگرانه تحقق مییابد. برایناساس ضرورت مفهومشناسی غربت بهمثابه خصیصهای انسانی در داستانهای ترقی مدنظر قرارگرفته است. غربت در داستانهای ترقی فرایندی تجربی-تاریخی و جهانزیستی است که توسط افراد گوناگون و در اشکال متفاوت تجربه میشود. این پژوهش کوشیده تا از منظری پدیدارشناسانه به بازخوانی داستانهای اتفاق، دو دنیا و خاطرههای پراکنده با محوریت موضوعی غربت بپردازد. یافتههای تحقیق نشان میدهد که تجارب غربت در آثار ترقی در نماهای گوناگونی چون: ابهام آینده، عدم تجانس فرهنگی و زبانی، انزوا، گریز، تقابل، دیگریبودگی و عدم صمیمیت با محیط جلوهگر میشود. نتایج پژوهش معلوم میدارد نماهای گوناگون غربت در داستانهای ترقی حاصل تجارب ادراکی متفاوت اشخاص داستانهای او از این مفهوم و برآیند چهار سطح تجربی مختلف است که در نهایت تصویری کلی از اینهمانی غربت را نزد ترقی و در معنایی وسیعتر در دیدگاه انسان مهاجر ترسیم میکند.https://jwica.ut.ac.ir/article_107766_56b82ed6f646a3a6f78d5a36a9d880aa.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در فرهنگ و هنر2538-310818220260701The Representation of Women's Images in the Satirical Literature of Mohammad Afifi
A Case Study of the Book "For Adults Only"بازنمایی تصویر زنان در ادبیات طنز محمد عفیفی (مطالعه موردی کتاب «للکبار فقط»)30131610776710.22059/jwica.2026.386516.2109FAفاطمهفهیمیدانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده الهیات ، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران0009-0003-9280-4849حسندادخواه تهرانیاستاد گروه زبان و ادبیات عربی، دانشکده الهیات ، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران0000-0002-0124-8089Journal Article20241205In various societies, the status and role of women in the community have always been among the most significant topics of study in the field of literature, influencing culture, economy, politics, and social transformations. Throughout history, women have played numerous roles within the family, education, economy, and politics. Today, their active and effective presence in various social spheres underscores the importance of addressing their rights, opportunities, and challenges. The present study aims to understand and evaluate the position of women in Egyptian society and how this position is depicted in the satirical literature of Mohammad Afifi, focusing on his book (For Adults Only). Specifically, the research seeks to explore the image Afifi presents of Egyptian women. In this work, the author, instead of critiquing patriarchal discourse, reproduces it, confining the representation of women to stereotypical frameworks. This issue highlights the influence of dominant social discourses on the author’s perspective. Examining this phenomenon can contribute to a deeper understanding of how women are portrayed in the works of Mohammad Afifi and clarify his place among Egyptian writers and social critics. Such an analysis can also pave the way for more precise investigations into the role of satirical literature in either reproducing or critiquing gender discourses in Arab societies.در جوامع مختلف جایگاه و نقش زنان در اجتماع همواره یکی از مهمترین موضوعات موردمطالعه در حوزه ادبیات بوده است که در شکلگیری فرهنگ، اقتصاد، سیاست و تحولات اجتماعی تاثیر بسزایی داشته است. در طول تاریخ، زنان نقشهای متعددی در خانواده، آموزش، اقتصاد و سیاست ایفا کردهاند و امروزه نیز حضور فعال و مؤثر آنان در عرصههای مختلف اجتماعی، نشاندهنده اهمیت توجه به حقوق، فرصتها و چالشهای پیش روی زنان است. پژوهش حاضر باهدف شناخت و ارزیابی جایگاه زنان در جامعه مصری و چگونگی ترسیم این جایگاه در ادبیات طنز محمد عفیفی و با تکیه بر کتاب «للکبار فقط» صورت میپذیرد. درواقع پژوهش سعی بر آن دارد تا دریابد عفیفی چه تصویری را از زنان جامعه مصری به نمایش گذاشته است. نویسنده در این اثرخود بهجای نقد گفتمان مردسالاری، آن را بازتولید میکند و تصویر زنان را در چارچوبهای کلیشهای محدود نگه میدارد. این مسئله نشاندهنده تأثیر گفتمانهای مسلط اجتماعی بر قلم نویسنده است. بررسی این امر میتواند به درک عمیقتری از نحوه بازنمایی زنان در آثار محمد عفیفی کمک کند و جایگاه او را در میان نویسندگان و منتقدان اجتماعی مصر مشخص نماید. چنین تحلیلی میتواند زمینهساز بررسی دقیقتر نقش ادبیات طنز در بازتولید یا نقد گفتمان های جنسیتی در جوامع عربی باشد.https://jwica.ut.ac.ir/article_107767_90851db013b22cedbe46f898372c428a.pdfدانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهرانزن در فرهنگ و هنر2538-310818220260701Development of Women's Participatory Governance Model in Shaping the City's Cultural Architecture: A Case Study of Cities in Mazandaran Provinceتکوین الگوی حکمرانی مشارکتی زنان در شکلدهی به معماری فرهنگی شهر: مطالعه موردی شهرهای استان مازندران31733810776810.22059/jwica.2026.407303.2237FAمجیداحمد پوراستادیار دانشکده هنر و معماری دانشگاه مازندران ، بابلسر ، ایران0000-0001-9085-4517Journal Article20251205This research aims to explain the mechanisms of women's participation in urban governance and its role in shaping the cultural architecture of the city, focusing on the cities of Mazandaran province. Given the exploratory nature of the subject and the lack of empirical studies in this area, the present study uses a qualitative approach and data-driven theory with a Glaserian bias and based on field data. Data were collected through semi-structured interviews, participatory observation, and review of relevant documents. Participants included 12 female cultural and social activists and 8 managers and experts in the fields of urban planning and architecture, who were selected using theoretical sampling. Data analysis was conducted simultaneously with data collection and through a data-driven coding process (including extracting primary concepts, continuous comparison, and forming analytical categories). The results show that women's participation in urban governance plays a significant role in shaping the cultural architecture of the city through strengthening local social networks, representing cultural values and identity, increasing the sense of social belonging, and informal influence in urban decision-making processes. Based on the extracted categories, an analytical framework is presented to understand the link between women's participatory governance and the cultural architecture of the city, which can be a basis for urban policymaking and planning with a justice-oriented and participatory approach in the field of architecture and urban development.این پژوهش با هدف تبیین سازوکارهای مشارکت زنان در حکمرانی شهری و نقش آن در شکلدهی به معماری فرهنگی شهر، با تمرکز بر شهرهای استان مازندران انجام شده است. با توجه به ماهیت اکتشافی موضوع و خلأ مطالعات تجربی در این حوزه، پژوهش حاضر از رویکرد کیفی و نظریه دادهبنیاد با گرایش گلیزری و مبتنی بر دادههای میدانی بهره گرفته است. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته، مشاهده مشارکتی و بررسی اسناد مرتبط گردآوری شد. مشارکتکنندگان شامل ۱۲ زن فعال فرهنگی و اجتماعی و ۸ مدیر و کارشناس حوزه شهرسازی و معماری بودند که با استفاده از نمونهگیری نظری انتخاب شدند. تحلیل دادهها بهصورت همزمان با گردآوری دادهها و از طریق فرایند کدگذاری دادهبنیاد (شامل استخراج مفاهیم اولیه، مقایسه مستمر و شکلگیری مقولههای تحلیلی) انجام گرفت. نتایج نشان میدهد مشارکت زنان در حکمرانی شهری از طریق تقویت شبکههای اجتماعی محلی، بازنمایی ارزشها و هویت فرهنگی، افزایش حس تعلق اجتماعی و اثرگذاری غیررسمی در فرآیندهای تصمیمگیری شهری، در شکلدهی به معماری فرهنگی شهر نقش معناداری ایفا میکند. بر اساس مقولههای استخراجشده، چارچوبی تحلیلی برای فهم پیوند میان حکمرانی مشارکتی زنان و معماری فرهنگی شهر ارائه شده است که میتواند مبنایی برای سیاستگذاری و برنامهریزی شهری با رویکرد عدالتمحور و مشارکتی در حوزه معماری و شهرسازی قرار گیردhttps://jwica.ut.ac.ir/article_107768_149d196db7ac56bd21f4050d3d6d28a6.pdf